Meer weten:

info@dekrachtvanhetbeeld.nl

+31 [0]6 - 1310 7720

Volgen:  

Maakt je bewust van dat,
wat je ogen niet kunnen zien

Logica brengt je van A naar B
Creativiteit brengt je overal

Pas je aan, maar verander jezelf nooit

Balans is de interactie tussen
voelen, denken, doen en zijn

Voor trainingen die net even anders zijn

Voor workshops die iets toevoegen

Talent hoef je niet te scholen

Oefening baart kunst

BLOG            Ellen Loopstra               mei 2015

Kun je de mens nog vertrouwen?

Dinsdagen zijn voor mij altijd lange dagen. Ik werk dan bij mijn opdrachtgever een goede twee uur rijden van mijn woonplaats. Meestal verlaat ik kantoor pas na de files. Met nog twee uur rijden voor de boeg mis ik het eten thuis toch al. Vaak een reden om ook nog een avond-meeting er achteraan te plakken. Nee, ik benut mijn tijd liever effectief achter het bureau ten dienste van degene die mijn hulp heeft ingeroepen, dan dat ik me in een file, meestal uit het niets ontstaan, zit op te winden en mijn gedachten laat gaan naar Eliyahu Goldratt. Hoe gelijk heeft die man gehad!

De natuurlundige Eliyahu Goldratt leefde van 1947 tot 2011 en ontwikkelende de Theory of Constraints (TOC). Vergelijkbaar met de momenteel zeer populaire methodiek Lean. Goldratt stelde dat winst maken is geen toeval, maar een kwestie van oorzaak en gevolg. In een notendop komt het neer op het in kaart brengen van de zwakste schakels ook wel “bottle-neck” in een logistieke keten, ontzie die vervolgens zo veel mogelijk, of hef ze zelfs op. 'Het Doel' komt daardoor vanzelf in zicht: een winstgevend bedrijf.

De essentie van deze theorie lijkt een open deur. Ik ben groot fan van Goldratt's principe. Het concept lijkt eenvoudig, maar de implementatie is dat niet. Vaak wordt vergeten de toeleverketen en afzetmarkt in het geheel erbij te betrekken. Ik kijk zelfs verder dan het proces. Ik kijk ook naar zowel de motivatie als de kennis en kunde van de medewerkers die dat proces moeten uitvoeren. Ook dat kan net bedrijfsproces enorm belemmeren. Dr Jaap van Ede (hoofdredacteur procesverbeteren.nl) vraagt zich in 2013 af of dat de reden is dat bedrijven in Nederland liever Lean dan de TOC als leidraad gebruiken terwijl hij constateert dat de toepassing van de TOC bij projectmanagement, en ten behoeve van doorstroomverbetering in ziekenhuizen, deze methode opnieuw in de schijnwerpers staat.

Afgelopen dinsdag ging ik na een laat maar energiek gesprek met een wethouder op huis aan. Geen avondsessie meer te gaan. Met de gedachte dat ik mijn kinderen in bed zou kunnen leggen vanavond stapte ik in de auto en gaf gas. Na een 15 minuten geven mijn meters mij te kennen dat het gas op was en ik over moest schakelen op de duurdere brandstof benzine. Bij het tankstation vul ik bij en terwijl ik met mijn hand de LPG-knop ingedrukt houd, bedenk ik me dat mijn portemonnaie nog op het werk ligt. Geschrokken laat ik de knop los en denk ik weer aan Goldratt: de zwakste schakel opheffen. Maar hoe?!”

De dame achter de balie vertelde me dat ik een formulier in moest vullen en dan morgen “effe" terugkomen om contant te betalen. Mijn legitimatie zat ook in die portemonnaie dus had ik maximaal 24 uur ook de rekening inclusief boetegeld persoonlijk aan de balie contant te voldoen. Ik had het idee dat ze de deurwaarder alvast in mijn achterbak had gelegd. Dit zou betekenen dat ik een dag later 4 uur zou moeten rijden om een bedrag van nog geen €25 in te lossen? Dat kon vast anders.

Na 5 bezoekers van hetzelfde tankstation gevraagd te hebben of ze mijn beetje LPG konden voorschieten zodat ik het meteen kon overmaken thuis, zakte de moed mij iets in de schoenen. Hoe vaak had ik zelf al niet zielepoten getroffen mij met een omslachtig verhaal om geld hadden gevraagd voor een zogenaamde treinreis of iets dergelijks. Verwonderd over hoe snel mensen in hachelijke situaties kunnen geraken, wint meestal mijn achterdocht de discussie met mezelf en krijgen ze geen cent. Waarom zouden de mensen het mij dan wel gunnen? Toch hield ik vol. Ik was immers geen zielepoot. Hooguit ietwat onhand. De 13-de bezoeker gaf me het voordeel van de twijfel. Een goed geklede man rijdend in een BMW was bereid mij het geld te lenen.... Tenimste “Als zijn bankpassaldo het toeliet, zei hij me. Gelukkig! Hij bevestigde mijn overtuiging dat we moeten uitgaan van het goede van de mens. 

's Avond thuis gekomen maakte ik het geld direct over met de mededeling dat ik bereid was iets voor hem terug te doen. Voor hem persoonlijk of zakelijk. De volgende dag kreeg ik een emotioneel telefoontje. Ook bij hem was de overtuiging dat niet iedereen erop uit is mensen kapot te maken hersteld. Hij had door mijn belofte na te komen nog 80,- om van te leven. Hij deed zijn verhaal met daarin alle ingrediënten voor een goede film:  scheiding, schulden, alimentatie, kinderen, weer bij ouders intrekken, schadeclaims, verlies van vertrouwen, ex-compagnons, concurrentiebeding, advocaten, lichamelijke achteruitgang, ziekenhuiswachtlijsten, etc. Hij stond met zijn rug tegen het de muur van het leven. Hij uitte zijn woede over hoe mensen in staat zijn anderen totaal kapot te maken. Tussendoor voelde ik zijn onmacht, wanhoop en verdriet. Volledig uit het lood geslagen. Bang om werkelijk alles te verliezen wat hij had. Het belangrijkste was hem al afgenomen. Zijn waardigheid. Hoe kreeg hij zijn leven weer op de rit: ge-aligned op basis van zijn waarden en talenten.

Als ik dit had geweten had ik hem niet eens om de lening durven vragen. Nu ik dit wel weet ben ik bereid hem te helpen. En weer moet ik aan Goldratt denken......

Stel dat jij in mijn schoenen zou staan. Wat zou jij doen?

Reageer per e-mail hierGoed bedoelde reacties zullen op de site worden geplaatst.